อันนี้ เรียกเป็นภาษาญี่ปุ่น ว่า "ยูทัมโปะ" ค่ะ เป็นคล้ายกระเป๋าน้ำร้อน ที่ใช้นี่เป็นโลหะ มีขายหลายชนิดค่ะ แต่ว่า ที่บ้านนี้ชอบเป็นโลหะ เพราะว่า เรายกตั้งไฟได้เลย โดยเฉพาะ วางไว้บน "สโต๊ป(เตาไฟจากน้ำมัน)" เวลาหน้าหนาว ที่บ้านนี้ จะมีเตาสโต๊ป ที่ต้องมีไว้ เพราะว่า หากเราพึ่งไฟฟ้าอย่างเดียว ไฟฟ้าดับ ล่ะแย่เลย เรามีส่วนตัวกันคนละอัน เวลานอน เอาไปนอนด้วย หนาวตรงไหนก็วางตรงนั้น ส่วนใหญ่จะวางตรงปลายเท้าเมื่อสมัยมาญี่ปุ่นแรกๆ ทนหนาวไม่ไหว ต้องปูผ้า ที่เสียบไฟฟ้า ไว้ตรงส่วนครึ่งร่างกาย เพราะว่า เราเองนั้นแพ้ไฟฟ้า เคยตอนที่คุณแม่ ผ่าตัดหัวใจ แล้วอยู่ต้อง ซีซียู นั้น เข้าไปเยี่ยม เธอสายไฟระโยงระยาง พอเราไปถึงแค่ปลายเตียง หน้ามืด ใจสั่นดึ๋งๆ รีบออกเลย ไม่ไหว รวมถึงตอนไปรอรถไฟ ที่ในอุโมงค์ โดยทั่วไปแล้วรถไฟ เป็นรถไฟฟ้าค่ะ เราก็เอะใจ เหมือนอะไร มันดึงหัวใจเรา จะเอาออกจากอกอย่างนั้นแหล่ะ รีบหันตัวเลย ทนไม่ไหว สักพักเดียว รถไฟก็วิ่งผ่านอุโมงค์ไป นี่แหล่ะเป็นสิ่งที่ยืนยันว่า ตัวเองไม่ถูกกับมันเสียเท่าไร
สมัยนี้ เป็นสมัยของเทคโนโลยี วิวัฒนาการไร้สาย เยอะมากๆ เคเบิ้ลก็ไร้สาย ระบบไฟแดง ก็ไร้สาย มีเซนเซอร์ที่รับสัญญาณแม่เหล็กจากรถยนต์ อะไรที่มองไม่เห็น มีอันตรายหรือไม่ บอกไม่ได้ชัด แต่ว่า คนตรงข้ามบ้านนี้ เคยเรียกรถพยาบาล เพราะว่า "เธอปวดหัว อย่างแรง" ตำรวจ มาสำรวจที่บ้าน และคิดว่า บ้านเธอมีเครื่องใช้ไฟฟ้า สัญญาณไฟฟ้ามากเกิน
ผลดีของเจ้า กระเป๋าเหล็กนี้ บอกได้เลยว่า ที่เราเคยปวดข้อเท้า ปวดเท้านั้น เบาลงมากๆ เลย เบาลงจนลืมไปเลย เพิ่งนึกขึ้นมาได้ เมื่อคืน ยังบอกกับสามีเลย เอ้ย หน้าหนาวนี้ เท้าฉันไม่ปวดเลย สงสัยไอ้เจ้านี่แน่ๆเลย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น